Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.

Startpagina Historie Mijn muziek Mijn eerste eigen cd Mijn video's Optredens Boeken Blog Nieuws Gastenboek  Contact 

Blog

Op zeker moment viel het niet meer te negeren, hoe graag ik dat ook had gewild. Het constateren van de eerste rimpels was niet prettig, maar overkomelijk. De weerstand die ontstond tegen mijn eigen spiegelbeeld, waarin het voortgaande verval onmiskenbaar werd geregistreerd, was al veel confronterender. Dat er steeds meer generatiegenoten wegvielen, was pijnlijk en dwong mijn gedachten in een bepaalde richting. Toen ik door de economische omstandigheden vervolgens ook nog eens een optie moest overwegen die ik altijd verre van me had gehouden, namelijk vervroegd pensioen, kon ik om de vaststelling niet meer heen: de jaren beginnen te tellen.We leven in een wereld waarin mensen alleen meetellen, als ze jong zijn, er leuk uitzien en swingen. Mensen die wat ouder worden, moeten steeds meer doen en op een zeker moment zichzelf voorbijlopen om aan dat beeld te blijven voldoen. Maar de tand des tijds is meedogenloos en laat zich hoogstens even op- en zeker niet tegenhouden. Ik heb de illusie, dat ik er voor mijn leeftijd nog goed uitzie, maar zie wat ik schrijf: VOOR MIJN LEEFTIJD. Dat is een vernietigende toevoeging. Voor zover dat al niet duidelijk werd, wil ik het hier wel toegeven: ik heb moeite met oud worden. De wetenschap, dat het aantal jaren dat nog voor me ligt misschien maar klein is. Hard en zakelijk gezegd: ik ben niet iemand meer om nog in te gaan investeren. De angst ook om lichamelijke en/of geestelijke beperkingen te krijgen en daardoor afhankelijk te worden. Het pijnlijke besef, dat vervelende dingen waar ik vroeger luchtig overheen kon stappen, omdat dat waarschijnlijk verre toekomst was, nu veel dichterbij zijn.Gelukkig sta ik nog midden in het leven, voel ik me nog goed, heb ik een leuke vriendin, kinderen om trots op te zijn en genoeg dingen om van te genieten. Er zijn veel zegeningen om te tellen en dat doe ik dan ook. Maar ergens diep in me borrelt dat gevoel van spijt en zorg dat er vroeger nooit was. Het zal ongetwijfeld bij het proces van veroudering horen en zo lang het borrelt en niet kolkt, kan ik er mee vooruit.

De dagen gaan tellen